We zijn allemaal gestoord. En niet zo’n beetje ook!

23 februari 2016
dsm-5-cartoon.gif

Wie de nieuwe DSM serieus neemt kan niet anders dan tot de conclusie komen dat we in een gestoorde wereld leven. Volgens deze lijst leidt 87% van de Nederlandse bevolking aan een of andere psychiatrische aandoening. Bijvoorbeeld Ataraxie, waarover straks meer.

Zo is winterdepressie inmiddels een erkende psychiatrische aandoening. Nu moet ik zelf ook altijd even wennen aan meer donkerte vanaf het najaar, maar vooralsnog kies ik ervoor om me niet te laten behandelen. Zit niet in het basispakket en ik heb geen zin mijn eigen risico aan te spreken. Dat spaar ik op voor mijn echte aandoening, waar nog maar deels erkenning voor is.

Van oorsprong is de DSM bedoeld om snel een voorlopige diagnose te kunnen stellen wanneer iemand door het lint gaat. Het begon met een paar categorieën en aandoeningen. Doel was ook om statistische data te verkrijgen, waarmee de verspreiding van aandoeningen onder de populatie in kaart gebracht kon worden. Door de jaren heen is het een soort bijbel geworden met tig verschillende aandoeningen.

Grote probleem met al deze ‘aandoeningen’ is dat de DSM een willekeurig onderscheid maakt tussen een normale persoonlijkheid, een persoonlijk karakter en persoonlijkheids-stoornissen. Dit verklaart waarom er zoveel gestoorde mensen zijn. Een ander dingetje is dat de diagnose die het meest gesteld wordt code 301.9 is (persoonlijkheidsstoornis NAO: niet op een andere manier omschreven)! Dat is een eufemisme voor ik weet het eigenlijk niet zo goed.

De kans is dan ook groot dat iemand met zo’n label helemaal geen stoornis heeft, maar gewoon even niet lekker in zijn vel zit. Het kan zelfs zo zijn, dat zo iemand uit een culturele achtergrond komt die we over het algemeen niet zo goed begrijpen. Dat uit onderzoek in 2006 bleek dat meer dan de helft van de commissieleden die de DSM samenstellen op de loonlijst van de farmaceutische industrie staat, maakt het er niet eenvoudiger op om het allemaal serieus te blijven nemen.

In grote lijnen ben ik een optimistisch, enthousiast, gedreven en sociaal actief iemand. Op bepaalde gebieden echter, lijd ik in steeds ernstiger mate. En daar komt Ataraxie om de hoek kijken. Ik durf nu al bijna ook te zeggen: Mijn Ataraxie!

Het is weliswaar bij mij niet op alle vlakken aanwezig, vandaar mijn strijd voor erkenning van mijn deel-specifieke variant, maar wel steeds meer in het publiek-bureaucratische domein. Met name in de toenemende mate waarin mensen aandoeningen claimen, allergieën jegens anderen ervaren, overgevoeligheid voor bijna alles ervaren, etc., etc. En daar dan vervolgens actie door de overheid op eisen. Op dat gebied en vooral dat stuk ligt mijn Ataraxie: een steeds gelatener levenshouding…





Copyright by ProMind 2017. All rights reserved.